Movies Ltd

reviewing responsibly...

Χαμένος Παράδεισος (Escobar: Paradise Lost) PosterΧαμένος Παράδεισος

του Andrea Di Stefano. Με τους Josh Hutcherson, Benicio del Toro, Brady Corbet, Claudia Traisac, Ana Girardot, Carlos Bardem, Aaron Zebede


Ο Ρομπέν των...Μυτιών
του zerVo (@moviesltd)

Παραδοσιακά ορίζει μια από τις πιο δύσκολες στιγμές στην πορεία κάθε άντρα, η ώρα που καλείται πέρα από το καλό τους κοστούμι να ντυθεί και το καλύτερο του χαμόγελο, για να υποδυθεί τον ιδανικότερο σύζυγό της γης, φτάνοντας να γνωρίσει τους γονείς της αγαπημένης του. Ώρα που ο γαμπρός περνά τις δυσκολότερες, ίσως, εξετάσεις της ζωής του, καθώς πρέπει να εγκριθεί από τα καχύποπτα και πανέτοιμα να τον απορρίψουν στον καιάδα του χωρισμού, πεθερικά του. Σκέψου λοιπόν, σινιαρισμένος και παρφουμαρισμένος καθώς είσαι, στην απέναντι καρέκλα σου, όχι απλώς να στέκεται ένας τυπικός με απλά σηκωμένο φρύφι μελλοντικός μπαμπάς, αλλά ο υπ' αριθμόν ένα καταζητούμενος από τις παγκόσμιες αστυνομικές αρχές. Φουκαρά μου ζαριά που έριξες...

Χαμένος Παράδεισος (Escobar: Paradise Lost) Wallpaper
Αναζητώντας μια πιο ήρεμη, ανέμελη και μακριά από την βουή της μεγαλούπολης ζωή, ο νεαρός Καναδός Νίκο, θα στήσει μαζί με την φαμίλια του αδελφού του, αντίσκηνο σε παραδεισένια παραλία της Κολομβίας, απολαμβάνοντας το συνεχές καλοκαίρι της ισημερινής ζώνης. Ανάμεσα στις θαλασσινές βουτιές και το σέρφινγκ, θα γνωρίσει την χαμηλοβλεπούσα, όσο και όμορφη Μαρία, συνομήλικη του Κολομπιάνα, μια σχέση που σύντομα θα εξελιχθεί σε ισχυρό έρωτα και φλογερό πάθος. Η στιγμή που ο Γκρίνγκο θα κληθεί να συναντήσει τα μέλη της οικογένειας της αγαπημένης του δεν είναι όμως μακρυά, γνωριμία που κρύβει για τον άβγαλτο νεαρό μια δυσάρεστη έκπληξη, καθώς εκείνος που έχει πάρει υπό την εποπτεία του την μέλλουσα νύφη, θεωρώντας την ως κάτι περισσότερο από κόρη του, είναι ο διαβόητος ηγέτης του λατινοαμερικάνικου καρτέλ της κοκαΐνης, Πάμπλο Εσκομπάρ.

Κι όμως, τον αρχικό τρόμο στην ματιά του Νικ, θα διαδεχτεί η ανακούφιση, καθώς επηρεασμένος από την γνώμη της καλής του, θα πιστέψει πως ο Θείος Πάμπλο δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένας Άγιος, που δίνει το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων από το εμπόριο των ναρκωτικών, για την αναβάθμιση των πάμφτωχων και ταπεινών περιοχών που μεγάλωσε. Ακόμη πιο γρήγορα όμως, θα αντιληφθεί πως ο Παδρόν, έχει μάθει να υπακούει μονάχα σε έναν νόμο, εκείνον του κέρδους. Και μπροστά στα δολάρια του λευκού θανάτου, δεν υπολογίζει δεσμούς αίματος και φιλίες.

Πόσο μάλλον όταν θα φτάσει εκείνο το μομέντουμ που ευρισκόμενος σε αδιέξοδο θα πρέπει να παραδοθεί στις αστυνομικές αρχές, συνεπώς και να ξεκινήσει τις εκκαθαρίσεις όσων βρέθηκαν πλάι του και ορίζουν δυνητικές νάρκες, που πιθανόν θα τον στείλουν πίσω από τα κάγκελα για πολλά, πολλά χρόνια. Κι όσο κι αν ελπίζει ο παρατηρητής του στόρι - που εν μέρει στηρίζεται σε αληθινό περιστατικό, ενός Ιταλού που έμπλεξε στα δίχτυα της Κολομβιανής Μαφίας - πως το ξανθό παλικαράκι δεν θα μπει κι αυτός στο στόχαστρο, άλλο τόσο οι φόβοι του επιβεβαιώνονται μονομιάς, όταν ο Δον του γυρίσει για πάντα την πλάτη.

Θα περίμενε κανείς πως με την φαρδιά πλατιά ονομασία Escobar στην μαρκίζα, το φιλμ θα αφορούσε τον φημισμένο γκάνγκστερ και τις μεθόδους του, που ναι μεν τον καθιστούσαν αρεστό στους ομοίους του, αντιθέτως τον έκριναν ως τον απόλυτο εχθρό των συμφερόντων της κρατικής διοίκησης, αλλά και της πανταχού παρούσας όπου μυρίζεται δολάριο, Αστερόεσσας. Λάθος όμως. Η ταινία του πρωτομεφανιζόμενου πίσω από την κάμερα, Andrea Di Stefano, στερεώνει στο φόντο τον κακοποιό, στήνοντας μπροστά του μια εισαγωγικά ρομαντικού ύφους ρουμπρίκα, που στο δεύτερο μισό εξελίσσεται σε μια - ικανή, για να λέμε την αλήθεια - ωριαία θριλερική πράξη καταδίωξης στις πανέμορφες πλαγιές της Μεντεγίν. Εκεί που πρωταγωνιστής είναι δηλαδή ο σχετικά ρηχός ξανά, Josh Hutcherson, που ναι μεν φέρνει εις πέρας το έργο που του ανατέθηκε, κανείς όμως δεν σκίζει και ρούχα για να βγει αναίμακτο και ζωντανό στο φινάλε το παλικάρι που υποδύεται...

Για πες: Φυσικά η ταινία ανασαίνει και πάιρνει τα πάνω της σε κάθε εμφάνιση στο πανί του Benicio Del Toro, ενός ηθοποιού που μάλλον αδικήθηκε από τις ίδιες του τις επιλογές, δίχως να πραγματοποιήσει εντέλει την καριέρα που αρχικά υποσχόταν. Ιδανικός για τον ρόλο του άρχοντα της χασιέντα ο Πορτορικάνος παίζει κομπολόι στα έμπειρα χέρια του την φιγούρα του Νονού, δίχως όμως κι εκείνος να διαθέτει τις σεναριακές αβάντες για να εκτοξεύσει τον ρόλο. Δεν χάθηκε δα και καμία τεράστια ευκαιρία πάντως, Λίγες υποσχέσεις αφήνει το Paradise Lost, λίγα κεράσια θα συλλέξεις κι εσύ στο καλαθάκι σου...

Χαμένος Παράδεισος (Escobar: Paradise Lost) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Μαΐου 2015 από την Odeon

Η Ταπείνωση (The Humbling) PosterΗ Ταπείνωση

του Barry Levinson. Με τους Al Pacino, Greta Gerwig, Nina Arianda, Dylan Baker, Charles Grodin, Dan Hedaya, Kyra Sedgwick, Dianne Wiest


Όλος ο κόσμος μια σκηνή...
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Σταματήστε τη γη για να κατέβω

Τσεκάρεις τη φιλμογραφία των τελευταίων χρόνων αυτού του τιτανοτεράστιου ηθοποιού με το όνομα Al Pacino, και μένεις ενεός από τις... «πατάτες» στις οποίες έχει συμμετάσχει (εκείνο το «dunkaccino» από το «Jack and Jill» πρέπει να είναι το απόλυτο μηδέν της καριέρας του). Βέβαια, σε σχέση με το αντίπαλον δέον, τον Robert De Niro, έχει αν μη τι άλλο γυρίσει λιγότερες ταινίες, οπότε δεν... εκτέθηκε τόσες πολλές φορές. Είναι κρίμα, όμως, να βλέπεις ιερά τέρατα της υποκριτικής να πέφτουν τόσο χαμηλά.

Η Ταπείνωση (The Humbling) Wallpaper
Και είναι υπέροχο να τους βλέπεις να θάλλουν σε ρόλους που τους ταιριάζουν. Όπως συμβαίνει με τον Al Pacino σε αυτήν την ταινία. Την βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Φίλιπ Ροθ, την γυρισμένη με πολύ μικρό μπάτζετ στο σπίτι του Barry Levinson στο Κονέκτικατ. Μια ταινία που πλησιάζει την προβληματική του «Birdman». Και οι δύο προβλήθηκαν στο φεστιβάλ Βενετίας του 2014 και οι δύο έχουν ως πρωταγωνιστές ηθοποιούς που λατρεύουν το θέατρο, σε μια άσχημη καμπή της καριέρας τους και οι δύο θολώνουν τα νερά ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει και σε αυτό που είναι υποκριτική. Και στις δύο ταινίες ο delusional πρωταγωνιστής, λίγο πριν βγει στη σκηνή, μπερδεύεται, βγαίνει εκτός θεάτρου και δυσκολεύεται να μπει ξανά μέσα σε αυτό! Εντάξει, στο «Birdman», ο Michael Keaton το κάνει στην Times Square, κυκλοφορώντας μόνο με το σώβρακο...

Η υπόθεση: Ο Σάιμον Άξλερ είναι ένας σπουδαίος, διάσημος ηθοποιός, που αγγίζει τα 70 του χρόνια. Ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι το ταλέντο του τον έχει εγκαταλείψει κι έχει χάσει τη δύναμή του να σαγηνεύει. Η κρίση του, επαγγελματική αλλά ουσιαστικά υπαρξιακή, τον οδηγεί να πηδήξει από τη σκηνή στο κενό. Μια... θεατρική απόπειρα αυτοκτονίας. Ήθελε να αυτοκτονήσει ή εκείνη τη στιγμή ερμήνευε κάποιον αυτόχειρα; Εντέλει, κλείνεται σε ψυχιατρική κλινική. Μετά από θεραπεία αποσύρεται στο εξοχικό του. Δεν θέλει να παίξει ποτέ ξανά. Κι όμως, μονίμως νιώθει να υποδύεται ρόλους. Αχτίδα φωτός στο υπαρξιακό του σκοτάδι γίνεται η Πεγκίν, κόρη άσημων συναδέλφων του Σάιμον, λεσβία, η οποία όμως δείχνει κολλημένη μαζί του από τα παιδικά της χρόνια. Τον επισκέπτεται ξαφνικά και το ίδιο ξαφνικά οι δυο τους γίνονται ζευγάρι. Κι ενώ περιμένει κανείς ο έρωτας αυτός να του φέρει ευδαιμονία και ηρεμία, αντιθέτως, νιώθει απειλή και αγωνία. Η σύγχυσή του μεγαλώνει, το αληθινό με το φανταστικό μπλέκουν αξεδιάλυτα. Και η τελική λύση θα έρθει λίγο πριν πέσει η αυλαία, έτσι όπως πρέπει (;) να φεύγουν οι ηθοποιοί...

Η άποψή μας: Στο σύμπαν που στήνει ο Levinson για αυτήν την ταινία, ο καθένας έχει την πετριά του και τον αποπροσανατολισμό του. Η Πεγκίν είναι λεσβία αλλά πάει και με άντρες ή μάλλον με τον συγκεκριμένο άντρα. Μία πρώην εράστριά της κάνει αλλαγή φύλου και της ζητάει να ξαναγίνουν ζευγάρι. Μια άλλη πρώην της τηλεφωνεί με απόκρυψη στον Σάιμον καθώς η Πεγκίν της έχει γίνει ψύχωση, και τον προειδοποιεί πως θα τον καταστρέψει. Μία από τις γυναίκες που γνώρισε ο Σάιμον όσο βρισκόταν κλεισμένος στην ψυχιατρική κλινική, του ζητάει να δολοφονήσει τον παιδεραστή (;) σύζυγό της! Του προσφέρει μάλιστα χρήματα για να τα καταφέρει. Τον εμπιστεύεται και θεωρεί ότι θα τα βγάλει μια χαρά πέρα μιας που έχει σκοτώσει εκατοντάδες ανθρώπους στις ταινίες όπου πρωταγωνιστούσε! Και να διαμαρτύρεται ο Σάιμον και να προσπαθεί να της εξηγήσει τη διαφορά του «πραγματικού» από αυτό που «υποδυόμαστε»! Ποιος, αυτός που στο μυαλό του τα έχει κάνει όλα κουλουβάχατα!

Δεν ξέρω αν υπάρχει ως εύρημα αυτό στο βιβλίο του Ροθ, αλλά το πράγμα έχει ξεφύγει: πλέον, μπορεί κάποιος να κάνει συνεδρίες με τον ψυχίατρό του μέσω Skype! Στη μελαγχολική κατά βάση τούτη ταινία υπάρχουν υπέροχα κωμικές στιγμές («ήρθα για το σπερμοδιάγραμμα» - «εδώ είναι το δερματολογικό») που χαλαρώνουν λίγο το υπαρξιακό της βάρος. Και με τον Σαίξπηρ οδηγό και συνοδοιπόρο, ο Pacino δίνει μια από τις πιο μεστές ερμηνείες της καριέρας του. Αυτή δεν είναι μια εύκολη, «διασκεδαστική» ταινία. Μιλάει για πράγματα με βάθος, με το «φαίνεσθαι» και το «είναι», για το πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας, για το πως μας βλέπουν οι άλλοι και για το πως νομίζουμε ότι μας βλέπουν οι άλλοι αλλά και για το πως θέλουμε να μας βλέπουν οι άλλοι.

Μια χαμηλόφωνη πεσιμιστική κινηματογραφική μπαλάντα. «Σκοτώθηκε μες στη σιωπή του κόσμου»...

Η Ταπείνωση (The Humbling) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Μαΐου 2015 από την Seven / Spentzos

Chic! PosterChic!

του Jérôme Cornuau. Με τους Fanny Ardant, Marina Hands, Éric Elmosnino, Laurent Stocker, Catherine Hosmalin, Philippe Duquesne, India Hair


Ο Διάβολος δεν φοράει τίποτα
του zerVo (@moviesltd)

Γνωρίζοντας πως πρόκειται για την υπ αριθμόν ένα βιομηχανία της Γαλλίας, που στις λαμπερές ραφές της κινούνται εκατομμύρια εργαζόμενοι, από το χαμηλότερο μέχρι το πιο υψηλό πόστο, μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που το σινεμά της ίδιας χώρας, δεν έχει εκμεταλλευτεί τις αμέτρητες ανείπωτες ιστορίες που μπορεί να κρύβει στους κόλπους της η υψηλή ραπτική, για τις εκμεταλλευτεί σεναριακά. Πέρα από βιογραφίες διάσημων μόδιστρων, που ο βίος τους δεδομένα ήταν ενδιαφέρον, λίγα πράγματα, από μια πηγή έμπνευσης που περνά παγερά αδιάφορη για την κινηματογραφία. Και φυσικά τούτο δω το αδιάφορο κωμωδιάκι, δεν μπορεί να ορίσει ικανό δείγμα για του λόγου το αληθές...

Chic! Wallpaper
Αμέτρητα σημάδια στην ψυχή της θρυλικής σχεδιάστριας της haute couture, Αλίσια Ρικοζί, έχει αφήσει ο πρόσφατος χωρισμός της, σε τέτοιο βαθμό, που έχει χάσει ολοσχερώς την δημιουργική της έμπνευση, με συνέπεια η κολεξιόν που θα έπρεπε να είναι έτοιμη από καιρό, να εμφανίζει τεράστια κενά. Με τις ημερομηνίες να τρέχουν για την επίσημη παρουσίαση της συλλογής, για την οποία απομένουν μόλις μερικές εβδομάδες και με τον κίνδυνο της οικονομικής καταστροφής να είναι κάτι περισσότερο από ορατός, πρέπει άμεσα να βρεθεί μια λύση, που θα γεμίσει ξανά με ιδέες το μυαλό της μοδίστρας. Μια αγγαρεία σωτηρίας που θα αναλάβει να φέρει εις πέρας η γραμματέας και δεξί της χέρι Ελέν Μπιρκ, αναζητώντας το σωστό αρσενικό, που θα κερδίσει την καρδιά της και θα διώκει μακρυά την πρόσκαιρη ανικανότητα...

Και τι δεν θα σκαρφιστεί η φιλόδοξη, όμορφη, πλην κακότροπη και ψηλομύτα Ελέν, για να ευχαριστήσει την αφεντικίνα της, μέχρι και κάστινγκ υποψήφιων εραστών θα οργανώσει για να εντοπίσει τον ιδανικότερο, που θα αποτελέσει πηγή ονείρου και φαντασίας για εκείνη. Που να το φανταζόταν πως η λύση στο πρόβλημα, δεν βρίσκεται παρά λίγα μέτρα μακριά και δεν είναι άλλος από τον μπρουτάλ και επαρχιώτη κηπουρό Ζουλιέν, χάρη στον ντόμπρο του χαρακτήρα, θα κερδίσει την εκτίμηση της μαντάμ Ρικοζί, παίρνοντας θέση συμβούλου στο πλευρό της.

Από τις πρώτες κιόλας στιγμές του Chic! μου δημιουργήθηκε η εντύπωση πως παρακολουθώ μια κοινότυπη, εμπορική ελληνική φαρσοκωμωδία, με μια μικρή διαφορά όμως, οι ήρωες να μιλούν φραντσέζικα. Απιθανότητες, υπέρβολές κι ακρότητες που δεν συμβαίνουν σχεδόν ποτέ, ακόμη κι αν μιλάμε για την πιο αισιόδοξη έκφανση του American Dream, ορίζουν την βάση ενός σεναρίου, που πολύ σύντομα στην αφήγηση του, δείχνει να μπάζει από παντού. Βεβαίως προς ολοκλήρωση του στερημένου ιδεών σκριπτ, που σφύζει από κοινοτοπίες και κλισέ, έρχεται στο δεύτερο μέρος και το ρομαντζάκι για να δέσει το γλυκό, σε μια άτυπη κόντρα που θα ξεσπάσει ανάμεσα σε boss και έμπιστη, εφόσον ο αγριωπός ζαρντινιέρος, φαίνεται να ξυπνά την ερωτική διάθεση και της γεροντοκόρης βοηθού.

Με πιο ενδιαφέρουσες στιγμές εκείνες που λαμβάνουν χώρα εκτός Παρισίων, στην αφιλόξενη επαρχία - τόπο καταγωγής του Μεσιέ Λεφόρ, όταν υπάρχουν μια δυο σεκάνς χιουμοριστικής αξιοπρέπειας, το Chic! σε γενικές γραμμές δεν παίρνει καλό βαθμό στην απόπειρα του να σταθεί ως κομεντί της προκοπής. Πόσο μάλλον Φραντσέζικης που οι τύποι μάλλον έχουν το μαγικό ραβδάκι στο κτίσιμο τους. Και μάλιστα το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμη υποδεέστερο αν στις τάξεις του καστ δεν συμμετείχε η ιέρεια του τρικολόρ σινεμά Fanny Ardant, που εδώ λειτουργεί περισσότερο υποστηρικτικά της κούκλας μέσα στα σινιέ της ταγιέρ Marina Hands, που δείχνει και κωμικό τάλαντο, πέρα από το γνώριμο δραματικό.

Για πες: Αν κρατώ πάντως κάτι από την χαλαρής διάθεσης ταινιούλα του Jerome Cornuau, είναι η ρολίστικη παρέμβαση για μια ακόμη φορά του Eric Elmosnino, του κορυφαίου μοντέρνου καρατερίστα, που πετυχαίνει και πάλι με την εκφραστικότητα του προσώπου του να κλέψει την παράσταση, αποδίδοντας έξοχα τον ρόλο κλειδί της ιστορίας. Που μόνο για χάρη του δένει και σε κρατάει ξύπνιο, ώστε να παρακολουθήσεις αυτό το άχαρο φιλμάκι μέχρι τέλους...

Chic! Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Μαΐου 2015 από την Seven / Spemtzos

2015 Cannes Film Festival Poster

Με ένα οικογενειακό δράμα αναζήτησης αξιών, επιχειρεί το αγγλόφωνο ντεμπούτο του ο Νορβηγός σκηνοθέτης Joachim Trier, που φέρει τον τίτλο Louder Than Bombs και συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα του 68ου Φεστιβάλ των Καννών. Είναι μια συγκινητική ιστορία - και τίποτα περισσότερο, από όσο υποστηρίζουν όσοι παρακολούθησαν την επίσημη πρεμιέρα στην Κυανή Ακτή - γύρω από έναν κατακερματισμένο ψυχικά άντρα και τα δύο ενήλικα παιδιά του, που μόλις έχουν νιώσει το συναίσθημα της απώλειας, καθώς η μητριαρχική αρχηγός της φαμίλιας και φημισμένη φωτορεπόρτερ, σύζυγός και μάνα αντίστοιχα, μόλις εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Τα γυρίσματα της ταινίας έλαβαν χώρα στην πολιτεία της Νέας Υόρκης και ο σκηνοθέτης εξηγεί τους λόγους για την συγκεκριμένη επιλογή του: "Μεγάλωσα παρακολουθώντας αμέτρητες αμερικάνικες ταινίες και πάντα ένιωθα πως μεταφέρουν στις εικόνες τους ένα πραγματικό πορτρέτο της σύγχρονης οικογένειας. Εκεί γύρω στην ενηλικίωση μου, κατάλαβα πως αρκετά ζευγάρια γονέων φίλων μου χώριζαν, την ίδια στιγμή που στο σινεμά έβλεπα φιλμς τέτοιας θεματικής όπως τα Kramer Vs Kramer και Ordinary People, που μου προκάλεσαν ταυτόχρονα καλλιτεχνικές ανησυχίες. Γι αυτό και θέλησα να ακολουθήσω την δική τους αφηγηματική πορεία και στο δικό μου φιλμ, προκειμένου να αναδείξω την πολυπλοκότητα της σημερινής φαμίλιας."


My King Cannes My King Cannes
My King Cannes My King Cannes

Photo: Getty Images Europe / zimbio.com



Το έργο διαθέτει ένα εξαιρετικό διεθνές καστ ηθοποιών, αρχής γενομένης από την ιέρεια του θεσμού Isabelle Huppert που υποδύεται την μητέρα, τον Gabriel Byrne που ερμηνεύει τον πατέρα και τους Jesse Eisenberg και Devin Druid που δανείζουν τις μορφές τους στα παιδιά. Ο Ιρλανδός ρολίστας δίνει κι εκείνος την δική του άποψη, πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα: "Όταν μια οικογένεια βιώνει ένα τόσο αρνητικό γεγονός, όπως αυτό της απώλειας, παρατηρείται πως όσοι μένουν πίσω επιχειρούν με μηχανικό τρόπο να απαλύνουν ο ένας τον πόνο του άλλου κι αυτό δημιουργεί μια περίπλοκη κατάσταση. Μια τέτοια προσέγγιση προσπαθεί να πετύχει η ταινία και να αναδείξει το ποιος είναι ο σαφής ρόλος του συζύγου, του γονιού, του τέκνου." Για να ολοκληρώσει ο δημιουργός, που στο παρελθόν είχε συμμετάσχει στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα με την ταινία του Oslo, August 31: "Μια τέτοια πολυφωνία αναζητήσαμε κτίζοντας το σενάριο. Και είναι πραγματικότητα το ότι όλες αυτές οι διαφορετικές φωνές, μέσα στο ίδιο σπίτι, είναι που δημιουργούν την οντότητα της οικογένειας."

Η ταινία Louder Than Bombs του Joachim Trier, με τους Isabelle Huppert, Gabriel Byrne, Jesse Eisenberg, Devin Druid αναμένεται να πραγματοποιήσει την παγκόσμια έξοδο στις αίθουσες, τον Οκτώβριο του 2015.

zerVo

2015 Cannes Film Festival Wallpaper

2015 Cannes Film Festival Poster

Με την υπ αριθμόν ένα μάστιγα της εποχής της οικονομικής κρίσης, την ανεργία, ειδικά στις μέσες ηλικίες που το πρόβλημα έχει ακόμη τραγικότερες συνέπειες, καταπιάνεται η καινούργια ταινία του ικανότατου Γάλλου δημιουργού Stephane Brize, La Loi Du Marche, που διεθνώς θα κυκλοφορήσει με τον τίτλο The Measure Of A Man. Πρόκειται για μια ακόμη φραντσέζικη παραγωγή που συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών και που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις των παρευρισκομένων, παίζει δυνατά για να κατακτήσει ένα από τα βαρύτιμα τρόπαια του θεσμού. Το φιλμ παρουσιάζει την ιστορία ενός πενηντάχρονου οικογενειάρχη, που από την μια στιγμή στην άλλη χάνει την δουλειά του στο εργοστάσιο και αφού περάσει από σωρεία ντροπιαστικών συνεντεύξεων και τάχαμου εκπαιδευτικών σεμιναρίων, θα καταλήξει νυχτερινός σεκιουριτάς, ένα επάγγελμα που πραγματικά μισεί. "Είναι ένα φαινόμενο που απαντάται σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο αυτή την εποχή, καθώς οι άνθρωποι μεταμορφώνονται σε ανδρείκελα, προκειμένου να διατηρήσουν μια θέση στην εργασία τους και να μην πέσουν στη βάσανο της ανεργίας, αναφέρει στα πρώτα του λόγια στην συνέντευξη Τύπου ο δημιουργός. Φυσικά στην Γαλλία πλέον το φαινόμενο έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, με περισσότερους από 3μισι εκατομμύρια ανθρώπους να βασανίζονται εργασιακά και να χάνουν μέρα με την ημέρα την αξιοπρέπεια τους."


La Loi Du Marche Cannes La Loi Du Marche Cannes
La Loi Du Marche Cannes La Loi Du Marche Cannes

Photo: Getty Images Europe / zimbio.com



Τον κεντρικό ρόλο στην ταινία κρατά ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους ευρωπαίους ηθοποιούς, ο πάντα εκφραστικός Vincent Lindon, δίνει κι αυτός την δική του άποψη πάνω στο υπαρκτό ζήτημα: "Είναι γεγονός πως οι ταινίες που διατηρούνται αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου, είναι εκείνες που απεικονίζουν με ρεαλισμό μια πραγματικότητα που ισχύει σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, Στην παρούσα περίπτωση, η δική μας ταινία, ίσως να μην πετύχει να αλλάξει τις ιδέες των ανθρώπων, σίγουρα όμως θα τους ξυπνήσει τις συντροφικές συνειδήσεις, προκειμένου να κάνουν στον εαυτό τους τις ερωτήσεις που πρέπει, για το που ακριβώς βαδίζει ο κόσμος μας." Στα ιδιόμορφα στοιχεία του φιλμ, προστίθεται το γεγονός πως ο Brize για αρκετούς από τους ρόλους έχει χρησιμοποιήσει ερασιτέχνες και πραγματικούς εργαζόμενους στον φυσικό τους χώρο, όσο και ταλαιπωρημένους στο ταμείο ανεργίας. Ο σεναριογράφος  Olivier Gorce συμπληρώνει εξηγώντας αυτή την επιλογή: "Κατά την διάρκεια της συγγραφής του σκριπτ επισκεφθήκαμε τους χώρους που οι άνεργοι αγωνιούν για το αν θα βρουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο κι αυτό μέρα με την ημέρα μας άλλαζε και τον τρόπο προσέγγισης της αλήθειας. Εντέλει καταλήξαμε να θέλουμε να προβάλλουμε τους ίδιους τους απολυμένους για να κάνουμε το πόνημα μας ακόμη πιο ρεαλιστικό."

Η ταινία La Loi Du Marche του Stephane Brize, με τον Vincent Lindon, αναμένεται να πραγματοποιήσει την παγκόσμια έξοδο στις αίθουσες, πρωτίστως στην πατρίδα της την Γαλλία, στις 19 Μαίου του 2015.

zerVo

2015 Cannes Film Festival Wallpaper

2015 Cannes Film Festival Poster

Δύο μόλις είναι οι ταινίες από τις 19 του διαγωνιστικού, που υπογράφονται από γυναίκες. Μία εξ αυτών το Γαλλικό Mon Roi (My King η αγγλόφωνη τιτλοφορία του) που σκηνοθετεί η δημοφιλέστατη στο φραντσέζικο κοινό Maiwenn, στο πέμπτο δημιουργικό βήμα της καριέρας της. Κεντρικό πρόσωπο στην καταιγιστική ερωτική ιστορία που αφηγείται, είναι η Τονί, μια γυναίκα, που ο τραυματισμός της κατά την διάρκεια του σκι, θα ξυπνήσει αλυσιδωτές μνήμες του παρελθόντος της και της θυελλώδους σχέσης της με τον Τζόρτζιο, τον Βασιλιά της όπως διατείνεται με σκωπτικό ύφος ο τίτλος. "Δεν μπορώ να πάρω μέρος σε αυτό το παιχνίδι με τις γυναίκες δημιουργούς, που επιλέγονται από έναν φορέα για να λάβουν μέρος σε ένα διαγωνιστικό τμήμα. Λέγεται πως δεν είναι πολλές οι ταινίες γυναικείας υπογραφής που παίρνουν μέρος στο φεστιβάλ. Και τι έγινε? Δεν έχουμε επιλεγεί να προβληθεί η ταινία μας στις Κάννες επειδή είμαστε γυναίκες ή λόγω του φύλου μας. Αλλά έχουμε επιλεγεί λόγω των ταινιών μας" αναφέρει στην συνέντευξη τύπου η Maiwenn. Αυτή η εκρηκτική σχέση του ζευγαριού όμως, εφόσον η γραφή είναι γυναικεία, προβάλλεται και από την αντίστοιχα θηλυκή άποψη του ζεύγους, ρόλο ερωτευμένης με μια ατίθαση προσωπικότητα, που κρατά η Emmanuelle Bercot, σκηνοθέτιδα της ταινίας έναρξης του παρόντος φεστιβάλ.


My King Cannes My King Cannes
My King Cannes My King Cannes

Photo: Getty Images Europe / zimbio.com



Απέναντι της έχει έναν από τους πλέον διάσημους ηθοποιούς του σύγχρονου Γαλλικού σινεμά, τον Vincent Cassell, που έχει κάνει ιδιαίτερα έντονη την παρουσία του στον φετινό θεσμό, με πολλαπλές συμμετοχές σε ταινίες. Για τον ρόλο του στο My King, είχε να πει κι αυτός μερικές κουβέντες ενώπιον του δημοσιογραφικού κοινού: "Διαβάζοντας το σενάριο ένιωσα πως ο χαρακτήρας που ήταν τουλάχιστον κατάπτυστος, οπότε έπρεπε να κάνω τα πάντα για να τον σώσω. Θα πρέπει να διαφωνήσω με την άποψη πως σε μια σχέση είναι πολύ δύσκολο να είσαι γυναίκα, όχι με όσα εννοεί στην ουσία, αλλά να ξέρετε πως είναι εξίσου δύσκολο σε μία σχέση να είσαι και άντρας. Και αυτό εκφράζεται υπέροχα σε αυτήν εδώ την ιστορία αγάπης."

Η ταινία My King της Maiwenn, με τους Emmanuelle Bercot, Vincent Cassell, Louis Garrel, αναμένεται να πραγματοποιήσει την παγκόσμια έξοδο στις αίθουσες, πρωτίστως στην πατρίδα της την Γαλλία, στις 21 Οκτωβρίου του 2015.

zerVo

2015 Cannes Film Festival Wallpaper